Izložba fotografija Letricije Linardić `Prisutne` u Galeriji Lamparna

Ciklus izložbi PNEUMATICI

Letricija Linardić „Prisutne“

18.10. – 08.11.2024. 

U petak, 18.10.2024., novi, trogodišnji ciklus izložbi Galerije „Lamparna“ naslovljen PNEUMATICI, nastavlja se s izložbom fotografija Letricije Linardić pod nazivom „Prisutne“. Izložbu, s početkom u 20 sati, otvoriti će Damir Stojnić, umjetnički voditelj L.A.E. XXI i Galerije „Lamparna“. 

„Ishodište koncepta umjetničkog rada „Prisutne“ je svojevrsni hommage viktorijanskoj fotografskoj praksi tzv. nevidljivih majki, u kojima su poradi fotografiranja djece, fotografi stvarali čudesnu kompoziciju prekrivajući tijelo majke tkaninama koja bi tako postala samo dio scenografije. U ono vrijeme uobičajena praksa u fotografskoj branši, a u današnjem vremenu bizarnost. Zanimljiva činjenica koja se nameće, promatrajući povijesne fotografije nevidljivih majki prekrivenih tkaninom, je što se simbolički podudara s današnjim društvenim odnosima prema majkama i ženama kao i njihovim potrebama nevidljivih društvu. Suvremeno društvo se koristi tjelesnom vidljivošću žena u medijima i na plakatima, ali one ostaju u funkciji puke scenografije – poput onih iz prošlog stoljeća prekrivenih i stopljenih sa pozadinom. Bizarnost u tretmanu ženskog tijela je svojevrsna i povijesnom i suvremenom kontekstu u fotografiji.“ (Letricija Linardić, izvadak iz teksta o radu „Prisutne“) 

„Najnoviji projekt umjetnice Letricije Linardić sastoji se od deset fotografija, veličine metar sa metar, otisnutih na Hahnemuhle papiru, koje prikazuju fotografije djece na pozadini različitih draperija. Iako suvremene, fotografije nastoje asocirati na one nastale još u viktorijansko doba (s diskretnim rasvjetnim asocijacijama na flamansko barokno slikarstvo) kada su se za potrebe snimanja djece, često hiperaktivnog ponašanja, angažirale majke koje su ih, prekrivene draperijom, pridržavale ili ih samom prisutnošću održavale u stanju barem privremenog mira - onoliko koliko je bilo potrebno fotografu da ih, bez zamućenih partitura koje bi izazvao nagli pokret, pristojno zabilježi na fotografskom filmu. Naravno, riječ je o propitivanju pojma prisutnosti, vidljivosti i apartnosti, ne samo u socijalnom već i ontološkom smislu. Pojam prikaze, simulakruma, općenito virtualne stvarnosti i njene diferencijacije od realnog, kao i pojmovnih aporija na dijalektičkom klatnu realnog/nerealnog/nadrealnog, jedan je od glavnih tematskih pravaca suvremene umjetnosti. Još su se nadrealisti i dadaisti početkom 20.stoljeća bavili dijalektikom stvarnog/nestvarnog, vidljivog/nevidljivog, te su se kasnije oslanjali na teorijsku potku Lacanove „Teorije zrcala“ kao refleksivne projekcije individualne osobnosti, u ovom slučaju djeteta, u vanjski svijet.“ 

„Ono što je općeniti zakon postojanja upravo govori o tome da su stvari koje su najmanje vidljive često i najbitnije, jer bez nevidljivog zraka i mirisa ne možemo održavati vlastitu egzistenciju niti 10-tak minuta, kao što energija, intenzitet, ili ugođaj, do jednog nevidljivi i neuhvatljivi elementi svakog pravog djela umjetnosti, mogu biti od fundamentalnijeg značaja nego objekti i subjekti koji su njihovi vehikli. Ovom izložbom autorica nas postavlja pred pitanje, koje nadrasta sociološko-feministički kontekst, koji je svakako jedan od njegovih generatora, i ono se da jasno formulirati, premda ne bez tjeskobe koja izrasta iz početnog čuđenja: što kada nevidljivo nestane?“   (Izvadci iz teksta za katalog izložbe, Damir Stojnić, listopad 2024.) (5p)17.10.2024./08:07:56